Het Bertolotti syndroom kan vaak worden herkend door middel van beeldvormend onderzoek zoals röntgenfoto’s, CT-scans en MRI-beelden. Deze technieken maken het mogelijk om de structuur van de wervelkolom en eventuele afwijkingen in de lumbosacrale overgang zichtbaar te maken.

Bij mensen met een lumbosacrale overgangswervel vertoont de overgang tussen de lendenwervels en het heiligbeen soms kenmerken die afwijken van de normale anatomie. Op beeldvorming kan bijvoorbeeld zichtbaar zijn dat het dwarsuitsteeksel van de L5-wervel vergroot is en contact maakt met het sacrum of het bekken. In sommige gevallen vormt zich daarbij een pseudo-articulatie, een soort extra gewricht dat kan bijdragen aan pijnklachten in de onderrug.

Radiologen en wervelkolomspecialisten gebruiken verschillende soorten beeldvorming om deze afwijkingen te beoordelen. Röntgenfoto’s worden vaak gebruikt als eerste onderzoek om de vorm van de wervels en overgangsvarianten te bekijken. CT-scans kunnen meer detail geven over de botstructuren, terwijl MRI-scans vooral worden gebruikt om naast botten ook de tussenwervelschijven, zenuwen en omliggende weefsels te beoordelen.

Niet iedere lumbosacrale overgangswervel veroorzaakt klachten, en daarom is het belangrijk dat beeldvorming altijd wordt beoordeeld in combinatie met de klachten van een patiënt. Soms kan een overgangswervel jarenlang onopgemerkt blijven, terwijl deze in andere gevallen een rol kan spelen bij chronische lage-rugpijn.

De video’s op deze pagina laten zien hoe radiologen en specialisten het Bertolotti syndroom herkennen op beeldvorming en waar zij op letten bij het beoordelen van röntgenfoto’s, CT-scans en MRI-beelden van de onderrug.

Bekijk video’s over radiologie en beeldvorming bij het Bertolotti syndroom

Hieronder vind je video’s waarin radiologen, artsen en educatieve kanalen uitleg geven over hoe lumbosacrale overgangswervels en andere kenmerken van het Bertolotti syndroom zichtbaar zijn op medische beeldvorming.